from a collection of my original poetry on the presiding deity of our hometown Palani who has been protecting us unasked as our great grand mother, grand parents, parents, uncles, aunts, teachers, and very many friends and well wishers, unasked

Pari magalir yam

SumathyRamesh

Alarippu

I understand, -with my very limited knowledge of baratha natyam- Alarippu in the margam as a piece to synchronise the dancer as well as the audience through a composition strung on rhythmic syllables. I have taken the liberty to overload a few syllables with meaningful words to engage the audience into the message of the portrayal in the whole margam. Note, the Alarippu was original published as the Alarippu in my poetry collection, Kannagi enbathen peyare (self-published as a booklet ISBN 978-06451052-1-6)- the power of poetry enables reuse with no loss of intent by instantiating every woman in my lineage as the பத்தினி, a உத்தமி who would take no nonsense from nobody when it comes to standing up for their loved ones, not unlike Kanngi.

தந்தோம் 

தந்ததை தந்தோம்

மறு தந்ததை தந்தோம்

பகையிலையினியென தந்ததை தந்தோம்; மறு தந்ததை தந்தோம்

போரிலையினியென தந்ததை தந்தோம்; மறு தந்ததை தந்தோம்

போர்வரைபணியினியிலையென தந்ததை தந்தோம்; உம் தந்ததை தந்தோம்

போர்வரைபணியினிஉமகிலயென தந்ததை தந்தோம்; உம் தந்ததை தந்தோம்

சற்றினி இளைத்திடுவீரென தந்ததை தந்தோம்; உம் தந்ததை தந்தோம்

பத்தினிதிறமினியென தந்ததை தந்தோம்; நின் தந்ததை தந்தோம்

உத்தமிவழியினியென தந்ததை தந்தோம்; நின் தந்ததை தந்தோம்

நின் தந்ததை தந்தோம்

தந்ததை தந்தோம்

Jathiswaram

I understand, -with my very limited knowledge of baratha natyam- Jathiswaram in the margam as a piece to synchronise the dancer as well as the audience through a composition strung on rhythmic syllables. I have taken the liberty to overload a few syllables with meaningful words to engage the audience into the message of the portrayal of Kannagi in the whole margam. In doing so I employ a spark from the அகண்ட ஜோதி பிழம்பு of their virtuosity: the structure of the rasikapriya jathiswaram by Sri Lalgudi Jayaraman and a unique aspect of concert format KVN used in some of his concerts, chossing the ragam of the main piece of the concert for the varnam to set the bavam for the whole concert experience. Note, this Jathiswaram was original published as the Jathiswaram in my poetry collection, Kannagi enbathen peyare-(self-published as a booklet ISBN 978-06451052-1-6) the power of poetry enables reuse with no loss of intent by instantiating every misrepresentation and misattribution to our detriment not unlike the case of adversity experienced by Kovalan in Silapadikaram.

பரிகாஸமா பரிகாஸமா

பாதகமா மா பாதகமா

பரிஸா மா பாதக பரிஸா

ஸாபமா பாதக ஸாபமா

பரிகாஸமா பரிகாஸமா

காதமா தாமதமா;

பரிகாஸமா பரிகாஸமா

 ;,ஸமமா பரிகாஸமா

 ,நீ ஸமமா பரிகாஸமா

 ,ஸரிஸமமா பரிகாஸமா

ஸாதகமாக , பாதகமரிக

பரிகாஸமா பரிகாஸமா

Sabdam

I understand, -with my very limited knowledge of baratha natyam- Saptham in margam as a piece where the dancer dissolves the audience into the characterisation to be portrayed in the main piece Varnam by claiming their intellectual responses to the components of the art form viz., layam and ragam into bhavam with the use of lyrical constructs. I am hopelessly in love with my mother tongue, Tamil; not wanting to miss an opportunity to flaunt its richness and phonetic beauty, I have chosen to fix the constituents of the rhythmic construct required by the grammar for saptham for the lyical interludes as well, even though I understand the grammar only requires alignment at the level of the whole rhythmic cycle as opposed to the individual constituents

பல்லவி

....   எடுத்தேனடி

அனுபல்லவி

  ....  தொடுத்த கணை நிலம் வீழ

  …. அடுத்த அடி விண் மீள

நான் எடுத்தேனடி

சரணம்

1.  ….      கெடுத்த சொல் வீணடைய

பிறர் கெடுத்த சொல் வீணடைய

  ….      விடுத்த பகை புரம் காட்ட

பிறர் விடுத்த பகை புரம் காட்ட

நான் எடுத்தேனடி

2. …. உடுத்த புடவையை உரித்தோர்

யாம் உடுத்த புடவையை உரித்தோர்

 …..       கெடுத்த மாண்பினை மீட்க

பிறர் கெடுத்த மாண்பினை மீட்க

நான் எடுத்தேனடி இன்று எடுத்தேனடி அடுத்த அடி எடுத்தேனடி

Varnam (originally included as prologue in my self-published booklet, “look beyond the apple store” ISBN 978-06451052-8-5, first edition on 1 NOV 2024)

I understand, -with my very limited knowledge of baratha natyam- Varnam in margam as the piece nailing the message of the margam. The channels for communication of what the dancer want to convey and the receptors of the audience have been tilled and tuned to perfection, where there is nothing left but the seamless flow of the character from the sole and body of the dancer fills the sole of the audience elevating their body to the level of virtuosity of the dancer - touching them in a way the dancer becomes part of the audience for life.

பல்லவி

சிதறிய குங்குமத்தால் சினமுற்றேன்

அனுபல்லவி

சிதறிய எம்முன்னோர் நற்சீரென்றெமக்களித்தும் (சிதறிய)

முத்தாயிஸ்வரம்

சிதறிய சத்யமும், சித்தமும், சிந்தயும்

சிதறிய செவியும்,சொல்லும், செயலும்

சிதறிய நீதியும், நெறியும், மற்றும்

சிதறிய பொறுப்பினால் பிழை பெறுகி (சிதறிய)

சரணம்

குங்குமத்தால் சின்னமிட்டேன் என்னுடைய குங்குமத்தால் சின்னமிட்டேன்

1. எம்முடைத்தை கொள்ளையிட்டோர்

தம் அகந்தைஅழிய வேண்டி குங்குமத்தால் சின்னமிட்டேன்

2. எம் உணர்வை கன்னமிட்டு

எண்ணமதை கொள்ளையிட்டோர்

தம் அகந்தை அழிய வேண்டி என்னுடைய குங்குமத்தால் சின்னமிட்டேன்

3. எம் நாட்டினை கன்னமிட்டு

எம் நலத்தினை கொள்ளையிட்டோர்

எம் பெயரை பின்னமிட்டு

எம் வாழ்வில் கன்னமிட்டோர்

4. தம் அகந்தை அழிய வேண்டி என்னுடைய குங்குமத்தால் சின்னமிட்டேன்

எம் மனதை கொள்ளையிட்டு

தம் மனதில் மின்னவிட்டோர்

எம் உறவை பின்னமிட்டு

எம் வாழ்வில் கன்னமிட்டோர்

தம் அகந்தை அழிய வேண்டி என்னுடைய குங்குமத்தால் சின்னமிட்டேன்

Padam

I understand, -with my very limited knowledge of baratha natyam- Padam in margam as the piece establishing the message of margam in the minds of the audience as if its their own, having won over by the dancer in the varnam.

பல்லவி

என் பொருட்டும் மெனகெடுங்கள்

அனுபல்லவி

எம் மாந்தரே என் ஐயன் துணையுடன் (எம் பொருட்டும்)

சரணம்

எம் மொழியையும் எம் கலையையும்

எம் திறனையும் எம்மையும் காக்க (எம் பொருட்டும்)

எம்மோர்ரென்பர் பொய்யுரையார்

எம்மோர் மெய்யே மொழியென்றுணர (எம் பொருட்டும்)

Thillana

I understand Thillana in margam as the piece where the dancer and the audience indulge in the jubilance of their mutual understanding of the margam through the various pieces.

Note, I planned to complete this piece on 11 NOV 2025. I gave myself an extension wanting to think about the last couple of lines a little bit more, at around 3 am on 12 NOV 2025 with a note to self as below:

TO BE COMPLETED ON 12 NOVEMBER 2025 am aest - I typically use the lyrics to bridge the intent of the message explored hither to with the accomplished outcome in mangalam through spelling out the necessary action.. to think through in the morning…

Since I had made up mind that for all practical purposes these would be the concluding four lines, I wanted to validate that I am indeed capable of bringing any arbitrary flows thrown at me to communicate my message, I set myself up with a challenge after writing down the message and failing to find the Tholkaapiya soothram for the root word நுண்மை (nuance) in the few minutes I could afford for research this morning: close my eyes, believe that all I beleived in will be there for me open a page arbitrarily, and compose a poem exemplifying the soothram. (As an aside, soothirar is nothing derogatory, its my insight that these are the people who follow the soothram/rule or regulation as opposed to writers or implementors or governors of the rules). The page I opened had a tattered page from Barathiyar kavithaikal- probbaly I may have stuck it in the first book I saw when it fell off in my million attempts to clean-up my study. On it was printed a very beautiful poem by Barathiyar, I read for the first time titled “யான்”, meaning me originally published in Sudesamithran on 17 September 1906. My fingers first touched a poetic construct on the pages of the Tholkapiyam referred to as அடி மறி. Below thus is my concluding poem using யான் as the showcased word, overloading the essence of Barathiya’s original poem titled “யான்”, in the thillana format fitting with in the rest of the margam bridging my padam achiving the mangalam, in line with the message I wrote down in my note book as “when you are infinitesimal in the eyes of others, your capacity to act is infinite. Don’t hold backyourself on account of how others see you”.

I think my validation has not identified any unacceptable failures. My work, my friends, is good for release!!!!!

யான் யாரென்று எனக்குணர்த்த

யாம் யாரென்றுணர்தல் முதற்படி

யாம் யாரென்று உணர்வாயாடி

கண்ணம்மா என் கண்ணம்மா

Mangalam

I understand Mangalam in margam as the piece where the dancer and the audience exchange mutual pleasantries before leaving each other equally enriched by the experience.

தொடுத்த கணை

உம் பன்னிரு கண்களால் நீ தொடுத்த கணை எமை

என்றும் காத்து நிற்க

தொடுத்த கணை

எம் மென்சொல்லால் யாம் தொடுத்த கணை எமை

என்றும் காத்து நிற்க

தொடுத்த கணை

உண்மையின் தோகையென யாம் தொடுத்த கணை எமை

என்றும் காத்து நிற்க

தொடுத்த கணை

உம்மையிற் தோகையென நீ தொடுத்த கணை எமை

விண்வரை விரிந்தென்றும் காக்கும்

Subam

from a collection of my original poetry on my personal deity

a guru who takes liberties with me, a friend I take liberties with

Siva

Sumathy Ramesh

This morning I learnt the symbolisation of Muyalagan under the foot of Natarajan as a personification of apasmaaram/epilepsy/destabilising conflict at the interface of retention and dispersion. I was inspired to resolve Nataraja'r’s lifted foot as a necessary gesture in cutting out further flow to stabilise His other foot pinning the apasmaram/destabilising conflict to the ground - not dissimilar to the conventional/proverbial wisdom that you don’t start the clean up during the storm, only with a corollary: unless you can muster divine strengths to stop the storms enabling the necessary cleanup, lest you get swept away in the storm rendering the clean-up unnecessary at its end.

நடராஜன் நடமிடக்கண்டேன் என்னுள் என் ஐயன்

நடராஜன் நடமிட கண்டேன்

எட்டுணையும் குறைந்திலயோ (எட்டுணையும்)

எத்தனை உயிர் தமை வதைத்தும் உம் ஐயம் (எட்டுணையும்)

அத்தனை, என் ஐயனை சார்ந்த என்னை

இத்தனை வகையில் வதைத்தும் உம் ஐயம் (எட்டுணையும்)

கேட்பரொருவர் இல்லென்றுணர்ந்தேன் என் ஐயனே

கேட்பரொருவர் இல்லென்று உணர்ந்தேன் எம்பொருட்டு

கேட்பரொருவர் இலனெனினும் என்னில் பிறர்பொருட்டு

கேட்பாளொருவள் உளள் என்றறிவீர்    

காலைக் கழற்றி வீசக்கனாக்கண்டேன்

உற்ற துணையென நான் பற்றிய நின் (காலைக் கழற்றி)

பெற்ற அன்னை அற்றோனிவன் என்றெண்ணினரோ 

அற்பர் நின் காலைக் கழற்றி வீசக்கனாக்கண்டேன்

கற்றோர் அருட்பயனோ மற்றோர் வினை விளைவோ

உற்றோனென நினையென் சிற்றத்தில் சமைந்தேன்

எற்றோரு ஐயமுமின்றி என் சித்திரப் பொற்சபையில் நீ

நிற்றமும் நடனமிடச் சற்றும் துயிலேன் அன்னையென நான் 

சற்றும் துயிலேன் என் ஐயனே சற்றும் துயிலேன்

உம்மில் உயர்ந்தோர் யாம் என்றுணர்ந்தீரோ எம் ஐயனே

உணர்ந்ததும் மதியிழைந்தெமை மறந்தீரோ உண்மையை உரைப்பீர்

உம்பர் உம்மிலும் பிறரில்லை உத்தமர் எம்மிலும் பிறரில்லை

பின்னர் எமை வாட்டின கரணம் யாதென்றுமைச் சினந்தேன்

தம் பகுத்தறிமதி தேய்ந்து எம் ஊன்உயிர்க்கு விலை பேசுமிவுலகில்

யாம் உய் வழி யாதென்று உரைப்பீர் எம் ஐயனே

அறிந்தும் அடக்கி மறைத்தனை 

பரிவினால் அறிந்தும் அடக்கி மறைத்தனை

பரிவினால் நெறி பிழந்த கொடியனை நின்திரு

அடியினால் அறிந்தும் அடக்கி மறைத்தனை

அறிவி உடன் அறிவி

தெரிந்தும் உணர்த்தி மருவிட

பரிவினால் தெரிந்தும் உணர்த்தி மருவிட

பரிவினால் பிழை திருத்தி நெறிமுறை தனை எம் 

வதைநிலை தெரிந்தும் உணர்த்தி மருவிட 

அறிவி பரிவுடன் அறிவி

விண்டபின்னும் நின்னைக்கண்டேன் என்ஐயனே;

அண்டமனைத்தையும் அணுஅணுவாகவே (விண்டபின்னும்)

பண்டமென்றும், பண்டம்செய் கலைஞனென்றும்,

கண்டமென்றும், கண்டமெழு கவிதையென்றும்(விண்டபின்னும்)

மாண்டோரென்றும், மாண்டோர்வழி நின்றோரென்றும் 

தீண்டோரென்றும், தீண்டோரை திருத்திடுவோரென்றும் 

ஆண்டோரென்றும், ஆண்டோர்க்காதிருமாந்தோரென்றும், 

தொண்டரென்றும், நின் தொண்டர்தமை தொழுவோரென்றும் 

விண்டபின்னும் நினைக்கண்டேன் என் ஐயனே

எண்ணமனைத்தையும் பொன்னால் வேய்ந்துனை

கண்டபின் இனி என்னை விண்ணேன் என் ஐயனே

,    ,     ,     ,  இனி என்னை விண்ணேன் என் ஐயனே

கனிந்தனன் கணினியின் பின் ஒளிரும் என்

கண்களின் கனிவுணர்ந்தவன் கனிந்தனன்

நினைந்திலன் தன் பணியின் பின்விளை வினை 

நினைந்திலன் தன் எளி நிலை உணர்ந்தும் கனிந்தனன்

அறிந்திலன் நிகழ்வதென்னென்று அறிந்தும் என்செய்வதென்றவன்

அறிந்திலன் எம்மெய்வதைநிலை முழுதறிந்தும் என்செய்வதென்றவன்

அறிந்திலன் உன் அடியவர் திறம்  மறமெதும் 

அறிந்திலன் அவ்வனைவரிலும் உயர்ந்து  கனிந்தனன்

உற்றார் இல்லை உரிமை இல்லை

ஊர்தி இல்லை ஊழ்வினை இல்லை

ஊர் எமதில்லை உமதும் இல்லை

உடைமை என்றொன்றில்லை அடி  மானே!

பெற்றோர் உண்டு பெரியோர் உண்டு

பேண்போர் உண்டு போற்றுவர் உண்டு

கேட்பார்  உண்டு கேளீர் உண்டு

உறவென்றொன்று  உண்டென்றறிவோமே!

அருகில் இருந்தென்னை அணைதனையோ, என் ஐயனே

இறுகி இடிந்து வீழாமல் என்றும் என் (அருகில்)

உருகி சார்ந்து உனை உணர்ந்த என்னை

எருகில் அமராது இறங்கி வந்தென்றும் (அருகில்)

  திட்டுக்கு அஞ்சி நிலை பெயர்த்தீரோ, என் ஐயனே

என் திட்டுக்கு அஞ்சி நிலை பெயர்த்தீரோ? எமை காக்க, (திட்டுக்கு) 

புட்டுக்கு மண் சுமந்து வைகை கரை பெயராது எம்மோர் காத்த நீர் (திட்டுக்கு) 

கட்டுக்கு நில்லா சுமை  எனை நிலை  பிறழ வீழ்த்த பொறாது

உம் மட்டுக்கு மிகைந்து எமை நெரிக்கும் இடரனைத்தையும் நீர்  (திட்டுக்கு)

ஐயன் அடியெடுத்தளித்திட என்  ஐயம் அகன்றதடி கண்மணி என் கண்மணி (for RTP)

சடை மழித்த காரணம் ஏதய்யா (சடை மழித்த)

விடை ஏறிய உமை கேட்டேன்(சடை மழித்த)

கடை நிலையோர் பளுவுணர்ந்து

மடை தெறித்து அவர்கண் செல்ல

தடை செய்யும் என்றெண்ணிநீரோ, பின்,

இடை ஊன்றி விண்ணென விரிந்த (சடை மழித்த)

ஐந்து புலன் மொழி அழிந்திடினும்

அன்பினால் பகை அழித்திடுமென்

அன்பினால் பகை அழித்திடுமெய்   

அன்பினால் பகை அழித்திடும்

முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்
முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்

பொய்யாமை உருக்குலைந்து தலை எடுத்த
முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்

களவாமை அழிந்தமையால் முளைத்திட்ட
முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்

அறியாமை வேரூன்ற விழுதுவிட்ட
முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்

நிலையாமை இடர் விளைத்து தடம் புரட்ட
முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்

இயலாமை உயிர்கொண்டு உடல் வீழ்ந்த
முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்

முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம்
முயலாமை என்பதினி இல்லாமற் போம் 

உயிர் வழி மெய்யென்ற மெய்தனை காணேன் என் ஐயனே (உயிர் வழி)

நின் உயிர்வழி  எம் மெய்யென்று உயிர் கொண்ட நான் (உயிர் வழி)

காலனை கடிந்த நின் காலினை காணேன்

காலமும் கடந்திடகலங்கிய கண்களால் (உயிர் வழி)

சேக்கிழார் செப்பிய செவியினை காணேன்

செப்பலார் செப்பிட சிவந்த என் செவியினால் (உயிர் வழி)

நந்தன்பால் நகரென்ற நாவினை காணேன்

நாளது நடந்திட நலிந்த என் நாவினால் (உயிர் வழி)

தருமியால் தமிழ் காத்த தசையினை காணேன் 

தருணமும் தவறிட தொய்ந்த என் தசையினால் (உயிர் வழி) 

புன்னகை புரிந்தெரித்த பற்களை காணேன்

பகை அழிந்தும் புகை வளர பெயர்ந்த என் பற்களால் (உயிர் வழி)

மறுப்போரும் மதித்திடும் மணிக்கட்டினை காணேன்

மணித்துளிகள் திரிந்திட மரத்த மணிக்கட்டினால் (உயிர் வழி)

வருமுன் கா வென்ற வாக்கினை காணேன்

வந்தபின்னும் காத்திட வளர்த்த செல்வாக்கினால் (உயிர் வழி) 

அன்பில் திளைத்த பின்னும் ஐயம் ஏனடி

மெய் அன்பில் திளைத்த பின்னும் ஐயம் ஏனடி

உன் அன்பே எனது உயிர் வழி என்றுணர்ந்தும் (அன்பில் திளைத்த பின்னும்)

யாம் உருக்கொண்டு நாட்டிய நற்றமிழின்

யாப்பினிமை தன்னை நன்குணர்ந்த நீ எம் (அன்பில் திளைத்த பின்னும்)

உருத்திறன் அறியாது உருவினைச் சிதைத்து

எம் உருத்திறன் அறியாது உருவினைச் சிதைத்து

உருத்திறன் அறியாது எம் உருவினைச் சிதைத்து

உரு வளர்க்கும் அறிவிலாய்! உருத்திறன் ஒன்றிலாய்!

உருத்திரன் திறம் அறிந்த எம்மை சிதைக்க

என் உருத்திரன் திறம் அறிந்த எம்மை சிதைக்க

உருத்திரன் திறம் அறிந்த பின் எம்மை சிதைக்க

உன் உருவினுக்கு திறம் இல்லை என்றறிவாய்

கழல்களை வருடினேன் என் ஐயனே இன்று நின்

கங்கணங்களை வருடினேன்

கலன்களை வருடி உலர்ந்த என் கரங்களால்

பொறி கலன்களை வருடி உலர்ந்த என் கரங்களால் (கழல்களை வருடினேன்)

கழல்களை வருடி உலகளந்த என் கரங்களால்

மென் கழல்களை வருடி உலகளந்த என் கரங்களால் (கழல்களை வருடினேன்)

கழல்களை மறுபடி வருட விழைந்தும்

என் கரங்களை வருடுமாறு உமை விழைந்தும் (கழல்களை வருடினேன்)

(note, to me bakthi is a state of mind, that depending on your understanding of the deity you can project on to more than one- for example, I do not distinguish between Siva and Vishnu at a level where I seek respite that is beyond myself, stating my inability to progress at a given point in time, as exemplified by this poem, I use as a padam in my margam, Prahaladan included below, when Prahaladan is thrown into the prisons for his devotion to Narayanar- the state of mind portrayed not being any different)

(RTP)பார்ப்பனரும், அவர்தம்மை பார்ப்பனரும் இரண்டற உவர்ந்து வாழ்ந்தமையால் உயாந்ததெம்நாடு, செந்தமிழ்நாடு 

the word ஐயனே is used to either to address Siva(a) or to say I won’t be afraid(b):

ஐயனே(a)! என் ஐயனே(b)!!

ஐயன்(a) நீ ஐவனவெனில், நான் ஐயனே(b)! என் ஐயனே(a)!!

ஐயன் நீ என்னையன் ஆகையால், ஐயனே(a and b)!நான் ஐயனே(b)!

என் ஐயனே(a)!! நான் ஐயனே(b)!

(note, I originally wrote it as a padam for a margam as a depiction of the seventeen attempts of Mahmud of Gazni in the eleven hundreds, enticed by the riches of the baratha desam on Wednesday 25 JAN 2023. But ‘have resorted to its simplicity to pick myself up any number of times since, and hence decided o include it in my general collection on my personal deity as well.)

உம்மில் த்ரிஜடையொத்தவள் ஒருத்தி இல்லையோ (உம்மில்)

வெம்மல் தாளாது, உம் சொல்

வெம்மல் தாளாது உணர்விழந்தேன் என்றுரைக்க ( உம்மில்)

விம்மில் உயிரிழப்பீர் நீர் - என் இராமன்

விம்மில் உயிரிழப்பீர் நீர் என்றுணர்த (உம்மில்)

இமயமடி

எமை ஈன்ற மலை தொடர் இமயமடி(இமயமடி)

இமை மூடி வருத்திடினும் மறுத்திலனடி

எமை காத்த கலை தொடர் இமயமடி (இமயமடி)

இமை மூடிய பொழுதினில் இழந்தோமடி

எமை காத்த dignityயை இழந்திலோமடி(இமயமடி)

ஒட்டுமா

ஓராயிரம் கயவர் ஒட்டிடுனும் (ஒட்டுமா)

வேராயிரம் இணைந்து விண்ணளந்த என் விரற்கடையில் (ஒட்டுமா)

நூராயிரம் வளை கரம் எண் திசை தோன்றி சீரிய

தேராயிரம் தடுத்து எதிர்த்த எம் வளையொலியில் (ஒட்டுமா)

எதை கேட்டு ஐயுறுவேன் நான் (எதை கேட்டு)

உதைத்த உன் மார்பில் எண் ஐயன் நிறைந்த பின் (எதை கேட்டு)

விதைத்த நன் நிலம் பேணும் அவனடியார் எமை

சிதைக்க நினைப்போர் சிதைய கரைந்த பின் (எதை கேட்டு)

இடக்கை போதுமடி இடித்து திருத்திட என் இடக்கையொன்றே போதுமடி(RTP)

தடுத்தது கொடுத்திடவோ

என்னை தடுத்தது கொடுத்திடவோ (தடுத்தது)

மற்றும் அடுத்தவர் செவி மடுத்தவர் இனி கொடுத்திடவோ (தடுத்தது)

அன்றி தடுத்தது உம்மை என்பால் கொடுத்திடவோ (தடுத்தது)

(in srungara rasam upon acknowledging Siva’s immeasurable generousity)

எவ்வூரார் இயல்பிதுவோ என் ஐயனே (எவ்வூரார்)

விடம் தடுத்தவள் நானிருக்க உமை

விடமுண்ட கண்டனென்றேறினர் (எவ்வூரார்)

இடம் கொடுத்தவள் நானிருக்க உமை

இடபாகன் என்றேறினர் (எவ்வூரார்)

உன்னை சிறை பிடித்தேன் என் ஐயனே என்னுள் (உன்னை)

அன்னை உறைவிடமென்றுனையுணர்ந்து (உன்னை)

புன்னை திரையிட்ட பொன்னம்பலனே

என்னுள் என்னை இறையிட்டு பொன்வேய்ந்து (உன்னை)

எமை தொடர்ந்து வந்ததெற்கோ? அற்பர்

எமை தொடர்ந்து வந்ததெற்கோ? (எமை)

இடைவிடாது எமை தொடர்ந்து வந்ததெற்கோ? (எமை)

தமை மறுத்து நினைவிழந்தோர் தம் மடமையால்

தமை மறுத்து முறை பிழன்றோர் இடைவிடாது (எமை)

உமை நினைந்து வாழ்ந்த சீரோர் யாம் நடை நலிந்தும்

உமை அடைந்து வளர்ந்தமையால அன்றி இவ்வற்பர் (எமை)

எரித்த சுவடு மறந்ததோ அன்று (எரித்த)

பறித்த பொற்கொடியை மீட்க (எரித்த)

தெறித்த துளி உரைத்ததோ அன்றி

உரித்த கரம் உறைந்திட மற்றும்

எரித்த சுவடும் மறைந்ததோ அற்ப (எரித்த)

என் பொருட்டும் மெனகெடுங்கள்

எம் மொழியையும் எம் கலையையும்

எம் திறனையும் எம்மையும் காக்க

எம் பொருட்டும் மெனகெடுங்கள்

எம் மாந்தரே என் ஐயன் துணையுடன்

என் பொருட்டும் மெனகெடுங்கள்

எம்மோர்ரென்பர் பொய்யுரையார்

எம்மோர் மெய்யே மொழியென்றுணர

எம் பொருட்டும் மெனகெடுங்கள்

எம் மாந்தரே என் ஐயன் துணையுடன்

என் பொருட்டும் மெனகெடுங்கள்

இன்றொரு வரம் கேட்டேன் உமை சினந்து (இன்றொரு)

ஒன்றுமறியா மாந்தர் கேட்பாரின்றி

கொன்று தாமும் மடிய, உமை சினந்து (இன்றொரு)

தென்று, புன்னை மணம் வீசும் சோலையில்

தொன்று அமர்ந்தாற்ப்போல் இனி அமரவொண்ணாது

என்றொரு வரம் கேட்டேன் உமை சினந்து (இன்றொரு)

நன்றென்று நான் உரைக்கும் வரை

சென்று எம் தந்தையர்போல் எடுத்துரைக்க பயில்வீர்

என்றொரு வரம் கேட்டேன் உமை சினந்து (இன்றொரு)

புரிந்து பூத்த புன்னகையால் என்

புரியில் பூத்த புன்னகையோன் (புரிந்து)

புரிந்து பூத்த புன்னகையோ அன்று

புரியோர் புரிந்த இழிவினைதமை

புரிந்து பூத்த புன்னகையோ என்று

புரியாமல் புரிந்த என் வினையனைத்தும் (புரிந்து)

புரிந்து பூத்த புன்னகையோன் என்றும்

புரிதனில் பூத்து எமை காக்க நின்றோனென

புரிந்தமையால் எம் மாந்தர், மாதருடன்

புரிந்தேன் புன்னகையை இன்று என்று (புரிந்து)

எத்தை கண்டீர் என் பாட்டில் நீர் (எத்தை)

தத்தை மொழியாள் இடப்பாகனே நீர்(எத்தை)

வித்தை உணர்த்தும் கனகசபையில் முன்

முத்தை உமிழ் எண்ணக்கடல் கடைந்து

மத்தை பழித்து வெண்ணை திரள என்

அத்தை பாட அவதரித்து உவந்த நீர்(எத்தை)

காரணம் அறிந்தேன் என் ஐயனே

நான் காரணம் அறிந்தேன்

ஆரணங்கு உமை பாகனே

நான் காரணம் அறிந்தேன்

பேரணங்கு நின் உமை

என்றும் சீரணங்கு என்று நாட்ட

எங்கும் ஓரணுவும் இடையுறாது

தூக்கிய தோரணம் நின் இடப்பதம்

என்ற நற்காரணம் அறிந்தேன் என் ஐயனே

நான் காரணம் அறிந்தேன்

என் நடம் காண விழைந்தனையோ என் ஐயனே நீ

என் நடம் காண விழைந்தனையோ

உன் நடம் கண்டு வியந்த எனையாண்ட பின் நீ

என் நடம் காண விழைந்தனையோ

என் ஐயமகற்றி, என் ஐம்புலந்தம்மை என் கண்டத்தில்  நிறுத்தி,

என்  ஐயன் நீ அகண்டன் என்றுணர்த்திய  பின் நீ

என் நடம் காண விழைந்தனையோ என் ஐயனே நீ

என் நடம் காண விழைந்தனையோ